کشت و زرعی که به دست کودکان انجام میشود، نتیجه ناتوانیهای خانواده در تربیت مناسب آنهاست. در واقع، هنگامی که خانوادهها نتوانند به شکل صحیح ارزشهای تربیتی و مهارتهای لازم را به فرزندان خود منتقل کنند، کودکان به رفتارهایی روی میآورند که ممکن است به بزهکاری منجر شود.
این پدیده نشاندهندهی عدم توجه کافی والدین به نیازهای عاطفی و روانی کودکان، نبود نظارت بر فعالیتهای آنها و عدم آموزش مهارتهای زندگی است. اگر خانوادهها نتوانند محبت، حمایت و آموزشهای لازم را به فرزندان خود ارائه دهند، کودکان احتمال بیشتری دارند که به روابط ناسالم و فعالیتهای مجرمانه روی آورند.
بنابراین، توجه به تربیت درست و ایجاد محیطی شاد و حمایتی برای فرزندان، میتواند نقش مهمی در پیشگیری از بزهکاری در آنها داشته باشد. ایجاد ارتباطی قوی بین والدین و فرزندان، تشویق به فعالیتهای مثبت و فراهم کردن فرصتهای آموزشی همگی میتوانند به کاهش این معضل اجتماعی کمک کنند.